My Blog' s อ้อนแอ้น ><

เด็กหนุ่มหน้าละอ่อน ที่เพิ่งจะก้าวขาออกจากโรงเรียนมัธยม และเดินเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย เป็นวันแรก บรรยากาศภายในมหาวิทยาลัย ไม่ได้ทำให้เขาตื่นตาตื่นใจมากนัก เขาเห็น ครูบาอาจารย์ยืนสนทนากัน รุ่นพี่ยืนคุยกับรุ่นน้อง ชายหนุ่มหัวเราะคิกคักกับหญิงสาว ผู้คนเดินขวักไขว่ มีเสียงดังเจี้ยวจ้าว ระงมไปหมด

เด็กหนุ่มคนนั้น ยังไม่ค่อยแน่ใจกับตัวเองมากนัก ว่าควรจะเริ่มต้นอย่างไรดี เพื่อนนักศึกษาหลายคน เริ่มพูดคุยแนะนำตัว และทำความรู้จักกันแล้ว เขายังยืนหลบมุมอยู่เพียงลำพัง ฟอร์มที่ติดตัวเขามาแต่ไหนแต่ไร ยังคงเกาะติดแน่นในตัวเขาอยู่

เขายืนเฉยๆ อยู่คนเดียว จนเวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง จู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงหญิงสาวคนหนึ่ง ดังมาจากทางด้านหลัง ในระยะประชิด
“นี่นาย สระผมบ้างหรือเปล่า ผมยุ่งเชียว”

เขาหันไปมอง ดวงตากลมโตคู่นั้น ส่งประกายทักทาย รอยยิ้มของเธอ ฉายภาพความเป็นมิตร-มากกว่าที่เขาเคยเห็นจากที่ไหนๆ เขาไม่รู้จะตอบว่าอย่างไรดี ทำได้แค่เพียงส่งยิ้มกลับไป

“นายชื่ออะไรเหรอ” เธอถามคำถามเรียกสติเด็กหนุ่มตรงหน้า
“เราชื่อโอห์ม” เขาตอบสั้นๆ
“เราชื่อแตง มายืนทำอะไรอยู่คนเดียว ไปคุยกับเพื่อนตรงนั้นดีกว่า” เธอพูดอย่างช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำ

เพื่อนคนแรก ของการเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยวันแรก... ‘ผม’ ในวันนั้น เดินตามเธอไปอย่างง่ายๆ มิตรภาพดีๆ ระหว่างเรา เริ่มก่อตัวขึ้น

เพียงแค่สองสามวันผ่านไป เราก็สนิทกันมากแล้ว เวลาล่วงเลยผ่านสัปดาห์ ผ่านเดือน ผ่านปี ในช่วงปี 1 เราไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ ไปทานข้าว ไปถ่ายรูป ไปนั่งทำรายงานในห้องสมุด ไปเที่ยวหลังเลิกเรียน

เมื่อขึ้นปี 2 ผมกับเธอก็สนิทกันมากขึ้น เธอยังคงหยอกล้อ และสนุกกับการเล่นทรงผมอันยุ่งเหยิงของผม บางวันเธอก็เอาหวีของเธอ มาสางผม ของกระผมเล่น เราสนิทกันมาก จนเพื่อนห้องอื่นคิดว่าเราเป็นแฟนกัน แต่ความจริงไม่ใช่ เธอน่ะมีแฟนอยู่แล้ว

เมื่อขึ้นปี 3 ปี 4 เธอยังคงดีอย่างเสมอต้นเสมอปลาย เธอเอาขนมมาแบ่งให้ผมทานที่มหาวิทยาลัย ช่วยผลักดันผมเข้าร่วมกิจกรรมของคณะ (ทั้งที่ผมเป็นคนไม่ค่อยกล้าแสดงออก) และยังคงรอผมกลับบ้าน-พร้อมกันตอนเลิกเรียน เหมือนดังเช่นที่เคยทำมา

มิตรภาพที่เธอมอบให้ผม เติมเต็มส่วนประกอบส่วนหนึ่งในช่วงชีวิตวัยเรียน ทำให้ผมได้เข้าใจว่า เพื่อนที่ดีนั้น ควรจะต้องทำตัวอย่างไร
ในวันจบการศึกษา ผมเดินเข้าไปสวมกอดเธอ เธออ้าแขนรับ และสวมกอดผมไว้อย่างอบอุ่น ผมไม่ได้คิดอะไรเกินเลย ผมกอดเธอ ก็เพราะความรู้สึกอุ่นใจ ที่เราได้เป็นเพื่อนกัน

อยู่ๆ มาวันหนึ่ง ก็มีเรื่องหนึ่งเกิดขึ้น เป็นเรื่องที่ผมไม่เคยคาดคิดมาก่อน ว่ามันจะเกิดขึ้นกับเธอ หลังจากที่เธอเริ่มทำงานได้เพียงสองเดือน เธอรู้สึกไม่สบาย และไปหาหมอ หมอบอกกับเธอว่า เธอเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย เป็นมะเร็งระยะที่รักษาให้หาย ยากที่สุด

เธอเข้าโรงพยาบาลอย่างต่อเนื่อง เป็นระยะเวลาเกือบ 4 ปี ยามมีเวลาว่าง ผมยังคงได้เจอเธอ ผมไปหาเธอที่บ้านบ้าง ไปทานข้าวกับเธอบ้าง พร้อมๆ กับเพื่อนคนอื่น

มะเร็งทำหน้าที่ของมันอย่างแข็งขัน หมอพยายามช่วยเต็มความสามารถ แต่ร่างกายของเธอ สู้ต่อไปไม่ไหว วันสุดท้ายในชีวิตของเธอ เธอเขียนลงบนกระดาษว่า ‘วันนี้ไป’ และฉากชีวิตของเธอก็ปิดลง

เธอจากไปจริงๆ แล้ว ผมมโนภาพถึงช่วงเวลาดีๆ ที่เคยผ่านมา ความรู้สึกดีๆ ที่ผมเคยได้รับจากเธอ ยังคงทำหน้าที่อย่างมีพลังยิ่งนัก อานุภาพของมัน คอยย้ำเตือนให้ผม มอบสิ่งดีๆ และมิตรภาพดีๆ ให้กับคนอื่นๆ บ้าง

มิตรภาพดีๆ ก็คือแขนงหนึ่งของความรัก เมื่อมอบให้กันด้วยใจ ก็จะยิ่งมีค่ายาวนาน สิ่งที่เธอสอนผมเอาไว้นี้ ไม่ได้เป็นสิ่งยิ่งใหญ่อะไร แต่ก็เป็นสิ่งที่มีค่า และมีความหมายสำหรับผม

มิตรภาพดีๆ ของเธอนั้น จะไม่จางหายไปง่ายๆ มันจะยังคงอยู่ ในใจของฉันเสมอ